Kranten

bron: Telegraaf
Door Erik Morsink
Amsterdam, 20 oktober 2007

Geen tijd voor "wraak"

Zakenvrouw Nina Brink is geklets over haar helemaal beu.

Op bezoek bij Nina Brink in haar schitterende kantoor op het Amsterdamse Museumplein. Uw verslaggever krijgt een rode stoel aangeboden en staat vervolgens met een losse leuning in de hand. Brink glimlacht en spreekt in het haar zo typerende Amerikaans-Nederlandse accent: "Pak maar een andere chair hoor. Dit zijn al oude stoelen. Ale je iets nieuws begint, moet je altijd iets meenemen van vroeger. Ik ben nogal superstitios , of hoe jullie dat ook alweer noemen. Bijgelovig ja".

Ze werkt hard. Keihard. Al doet ze de laatste jaren meer en meer aan liefdadigheid. Geld verdienen is immers allang geen issue meer. Maar diep van binnen knaagt een andere wens: het verlangen om als vrouw eindelijk eens volwaardig geaccepteerd te worden in de mannenwereld van de Nederlandse zakelijke en financiële elite. "Daarom roep ik ook altijd dat meer vrouwen in zaken moeten gaan."

Nina Brink. Geroemd door businesspartners om haar feilloze zakeninstinct, verguisd in de pers, die volgens Nina slechts uit is op smakelijke schandaalverhalen over seks, macht en bedrog aan de top. De sfinx, ijskoningin van de Lage Landen, bitch met een bevroren lach op een geplamuurd gezicht. Alles kreeg Nina Brink de afgelopen jaren als een berg vuil over zich heen gestort. "En dat ben ik meer dan beu", zegt ze gedecideerd. "Ik ben geen public figure , wat men ook denkt. Waarom al die interesse in mijn privéleven? Het gaat in het dagelijks leven tenslotte om de business ."

Maar juist danzij die business komt Nina Brink op 17 maart 2000, de dag van de beursgang van World Online (WOL), tegen wil en dank in de publiciteit. De foto op de Amsterdamse beursvloer met opgestoken duimen, een lach op het gezicht en achter haar de openingskoers van het aandeel World Online op 50 euro en 20 cent gaat het hele land door. "Ze vroegen mij om die pose aan te nemen. Ik zou dat zelf nooit hebben gedaan." Een foto die Brink haar hele leven zal blijven achtervolgen. Vervolgens krijgt Nina Brink iedere teleurgestelde aandeelhouder over zich heen omdat zij negen maanden vóór de beursgang een deel van haar aandelen al had verkocht.

Gevoelige periode

"Een heel gevoelige periode in mijn leven. Ik wil er niet té veel over zeggen. Ik zal dat uiteindelijk in mijn boek over de WOL-periode uit de doeken doen. Maar één ding wil ik er nog wel over kwijt. Ik werd toentertijd bijgestaan door een leger van adviseurs, onder wie Victor Halberstadt die mij bij de hand nam in de buitengewone, ingewikkelde financiële wereld. Hij was tenslotte ook adviseur van Goldman Sachs, dus daar kon ik toch op vertrouwen, zou je zeggen. Iedereen wist dus van de verkoop van mijn andelen. Sterker nog: ze hebben mij zelfs nog geadviseerd aan wie ik moest verkopen. Ik was bezig met de ontwikkeling van het bedrijf, was dag en nacht onderweg en had geen tijd voor 'haute finance'. Iedereen geloofde in World Online, het was zeven jaar geleden een to-ta-le revolutie", zegt ze. "Zelf hoefde ik helemaal niet zo nodig naar de beurs, maar je hebt in een bedrijf natuurlijk wel te maken met de wensen van je aandeelhouders."

De ballpoints zijn geslepen, kort na de beursgang. Nina wordt in de media bestempeld als dievegge en oplichter. "Ik zou willen dat ik dat allemaal terug kon daaien. Mijn gezin en ik hebben er vreselijk onder geleden. Ik werd bestempeld als een koele kikker, een beeld dat ik niet kon veranderen."

Een poging daartoe, een reportage in Nova, leverde haar het tegengestelde resultaat op dan ze voor ogen had. "het was een persoonlijk portret, waarbij ik in beeld kwam met m'n dochter. De volgende dag werd er alleen maar over de witte kringen rond mijn ogen gesproken. Ze gebruikt een zonnebank, ze doet dit, ze doet dat, ze heeft een stijf kapsel, dik haar", vertelt Nina zichtbaar geïriteerd. "Het gaat helemaal nergens over. Het is totaal onbelangrijk, bovendien héb ik geen zonnebank en gebruik ik geen make-up. Alles is naturel, zoals mijn hele familie overigens. Kleding interesseert me niet. Thuis loop ik het liefste gewoon simpel in mijn spijkerbroek rond. Bovendien zijn het altijd vrouwen die op hun figuur worden aangevallen of kritiek te verduren krijgen. Er werd indertijd ook gezeurd over het postuur van Annemarie Jorritsma. En ik weet zeker dat Rita Verdonk minder kritiek had gekregen als ze man was geweest."

"Het liefste", vertelt Nina Brink, "zou ik annoniem zijn. Ik ben één van de weinige vrouwen in zaken. Ik heb een vliegtuig, ik kan mijn kinderen van alles laten zien wat anderen niet kunnen. Maar als je geld hebt, is er jaloezie. Horrorstories, zoals er over Joan Collins worden geschreven, doen ook over mij de ronde. Ik zou verhoudingen hebben gehad met chauffeurs, piloten, whatever! It's not me. Ik ben een normale vrouw, geen seksbom of mannenverslindster."

Over dat laatste gesproken, er is één affaire die Nina Brink tot op de dag van vandaag blijft achtervolgen. In 2005 meldt zakenblad Quote dat Nina Brink een zogenaamde sm-relatie zou hebben met een collega die zij met Hermès-sjaaltjes zou vastbinden.

"Ik was verbijsterd", vertelt Nina met grote ogen. "Volstrekte onzin. Dit verhaal heeft me zó geriefd, ik had pijn tot in mijn ziel. Ridicuul dat mijn seksuele geaardheid de insteek was voor een verhaal. Begrijp me goed, iedereen moet in de slaapkamer doen wat-ie wil, maar sm is niet my way of life. Bovendien", lacht ze ineens door haar boosheid heen, "Sm? Ik zou niet weten hoe. Sms'en, ja dat doe ik de hele dag. Tot op de dag van vandaag heb ik last van die publiecatie in Quote. En het is nonsens. Uit de duim gezogen, compleet verzonnen."

Geluidstapes

Afgelopen april was het opnieuw raak. In het huis van de aan aids overleden 'sterrenastroloog' Simon Suiker werd ingebroken, waarbij geluidstapes met daarop vertrouwelijke gesprekken met cliënten zouden zijn ontvreemd. Tot Suikers clientèle behoorden naast Nina Brink onder anderen advocaat Oscar Hammerstein, Eurocommisaris Neelie Kroes en Heineken-ontvoerder Willem Holleeder. "Ik zou betrokken zijn bij die inbraak", schampert Nina. "Nou, laat ik je het volgende vertellen. Ik heb in 2004 al aangifte bij de politie gedaan omdat het me toen duidelijk werd dat Simon al zijn gesprekken met mij opnam. Dat was duidelijk bedoeld om me er later mee te chanteren. Ik heb aangifte gedaan en die banden liggen dus al drie jaar bij de politie. Hoezo inbraak? Weer die valse beschuldigingen. Achteraf kreeg Simon spijt van was hij had gedaan. Ik heb zelfs zijn laatste twee levensjaren de huur betaald en z'n levensonderhoud geregeld. Dan had ik toen toch aan die tapes kunnen komen? Dus ik heb niet ingebroken en de geluidsbanden liggen al die tijd al bij de politie."

En dan is daar nog de affaire met de papierhandelaar. Dick de Groot. Twee jaar lang had het duo een innige relatie. Maar Nina kwam er achter dat haar prins niet op een wit paard maar op een zwart paard reed en in plaats van een gevierd zakenman een probleem met de fiscus had. De Groot beloofde inkeer en Nina Brink hielp hem om schoon schip met de fiscus te maken: "Ik heb in die tijd álles voor hem betaald. Toen er op een gegeven moment binnen zijn bedrijf ineens een klokkenluider opstond, die met nóg meer ellende over de brug kwam, heb ik gezegd: en nu stop ik ermee. Nadat ik werd gewaarschuwd door gemeenschappelijke vrienden, besloot ik: ik draai de geldkraan dicht."

Ze vervolg: "Ik heb er alleen richting de buitenwereld nooit over gepraat. Dat hoefde ook niet, het zijn privézaken."Maar tot ergernis van Brink haalde ook dit verhaal uitgebreid de krant. " 'De wraak van Nina', stond er aangekondigd op de voorpagina. Welke wraak? Ik wilde niet eens mijn geld terug. Ik heb voor hem een onroerendgoeddeal gefinancierd waar tonnen winst zijn gemaakt. Ik heb zijn zoon voor honderdduizend euro gesponserd in de autoracerij zonder dankjewel. Ik heb echt voor hem betaald om in het reine met de fiscus te komen wat jammer genoeg niet is gelukt. Ik heb geen pennie teruggevraagd maar toen Dick ook nog eens een rekening van 80.000 euro wilde presenteren voor de huur van een privévliegtuig waarmee hij op zakenreis naar India is gegaan, niet mijn vliegtuig dus, toen was de maat vol. Hij heeft mijn vertrouwen heel erg misbruikt. En daarmee is de kous voor mij af."

Succes heeft een keerzijde, daar kan de frêle zakenvrouw over meepraten. "Mijn dochter Karin is echt veel sneller volwassen geworden, door alles wat er is gebeurd. Daarom manifesteert ze zich ook niet zo. Ze is nu met twee vrienden Filip en Bruno, een soort van familie, een restaurantketen in organische fastfood begonnen. De eerste zaak gaat in december in Antwerpen open en in februari 2008 opent DankU op de 57 e straat tussen 5th en 6th in New York. Ja, op haar 27 e is ze nu al als zakenvrouw actief. Karin is veel harder dan ik, ze heeft het zakendoen geleerd in verschilldende culturen. En ik hoop dat ze mijn motto overneemt: wees hard in zaken, maar wees jezelf in privé. Dat valt niet altijd mee kan ik u zeggen. Behalve al die verschrikkelijke stories in the press ben ik ook gechanteerd. Het is moeilijk om iemand te vertrouwen. Als zelfs je eigen dienstmeisje samen met anderen probeert je af te persen, wat moet je dan nog? Een paar jaar geleden is ons hondje gedood en er lag een briefje in de bus met de tekst: 'Family Brink, accident? Accident? Accident???', maar daar wil ik nu niks over zeggen want de zaak wordt vervolgd."

Elektronica

Momenteel is Nina Brink actief op het gebied van elektronica, internet en alternatieve energievormen. "Al Gore verdient tenslotte ook geld met iets verantwoords. Je moet iets. Als we allemaal een bijdrage leveren, kunnen we veel doen tegen de klimaatveranderingen." Genietend : "Ik ben veel op reis en ontmoet interessante mensen. Het is belangrijk om een baan te hebben. Mensen die niet werken, vervelen zich en daarvan krijg je roddels. Maar ik weet dat ik oprecht ben en dat ik een goed mens ben. Ik ben niet religieus, wel spiritueel. Vrienden helpen me als ik down ben. In Nederland ben ik nog maar een paar dagen in de maand. Ik vind het nog steeds een leuk land, maar minder tolerant geworden. Je krijgt zo snel een stigma opgeplakt." "Toch heb ik absoluut geen wraakgevoelens, ben er niet bitter over. Wraak kost tijd en tijd is een ding dat ik niet heb. Ik vlieg heen en weer tussen Amerika, Frankrijk en België. En ik wil een boek schrijven, een autobiografie waarin alles goed gedocumenteerd terecht zal komen. En ik houd me bezig met liefdadigheid. Ik heb een dorpje in Malawi geadopteerd en bekommer me om de empowerment voor vrouwen. Afrika heeft echt m'n hart gestolen. Kijk, Nina Brink zal geen revolitues teweeg brengen. Ik hoop dat ik herrinerd zal worden als een goede moeder."